De CO2-voetafdruk die indruk maakt

Het voorstel om de verplichte duurzaamheidsrapportering binnen de Corporate Sustainabiliy Reporting Directive (CSRD) terug te dringen tot bedrijven met minstens 1.000 werknemers ligt op tafel. Waarom dienen bedrijven die hier niet meer onder vallen nog steeds hun CO2-voetafdruk te meten? 

Europese bedrijven kregen de afgelopen jaren één duidelijke oproep te horen: meet en verlaag je CO2-voetafdruk. Enerzijds om de impact op het klimaat te reduceren, anderzijds omdat het eenvoudigweg wettelijk verplicht werd. Aan de basis van deze verplichting ligt de Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD), die vanaf 2025-2027 verplicht is voor 50.000 Europese bedrijven.“De CSRD was voor veel bedrijven een reden om te starten met het meten van hun CO2-uitstoot. Recente wijzigingen in deze regelgeving zorgden ervoor dat deze wetgevende stok achter de deur waarschijnlijk voor 40.000 Europese bedrijven wegviel”, weet Kenneth Van den Bergh, co-founder en CEO van Carbon+Alt+Delete. Toch is het volgens hem belangrijk dat bedrijven zelf het nut en de noodzaak ervan inzien. Niet omdat het moet, maar omdat het loont. 

Ook Dieter Thoelen, Manager Carbon Strategy bij Encon, beaamt het belang om de CO2-voetafdruk alsnog in kaart te brengen. “Wanneer bedrijven inzetten op het ecologische en sociale stuk, gaat dat het economische aspect automatisch naar boven halen.” 

Grote rapportageplicht 

“In de beginfase is er veel gelobbyd geweest bij Europa om de CSRD-rapportering zo uitgebreid mogelijk te maken. Het resultaat waren meer dan 1.200 KPI’s die gerapporteerd moesten worden, wat een zeer grote rapportageplicht is”, weet Thoelen. Ook al is deze verplichting niet voor ieder bedrijf meer van toepassing, “hebben veel bedrijven veel geleerd uit deze initiële oefening”, stelt hij. 

Druk neemt af 

Al snel werd duidelijk dat deze rapportageplicht een onmogelijke opdracht bleek voor veel bedrijven. “De Europese Commissie heeft dan ook voorgesteld om de rapportageverplichting binnen de CSRD te beperken tot bedrijven met meer dan 1.000 medewerkers”, stelt Van den Bergh. Dat voorstel ligt momenteel op tafel bij de Europese Raad en het Europese Parlement. 

Deze zogenaamde ‘Omnibus’-maatregel impliceert dat meer dan 40.000 bedrijven niet langer onder CSRD vallen, namelijk bedrijven met 250 tot 1.000 medewerkers. “Op het eerste gezicht lijkt dit een verlichting voor veel bedrijven. De druk om CO2-data te verzamelen en te rapporteren lijkt af te nemen.” 

Niet verplicht, toch noodzakelijk 

Toch hoeft dit volgens Van den Bergh niet zo zwart-wit te zijn. “De redenen om aan de slag te gaan met je CO2-voetafdruk verdwijnen niet, maar worden net urgenter.” Hij benadrukt dat duurzaamheidsexperten nu voor de uitdaging staan om bedrijven helder uit te leggen waarom meten en reduceren van de CO2-uitstoot essentieel blijft.  

Thoelen kaart de voordelen van het meten en reduceren van de CO2-uitstoot aan met een voorbeeld. “Doordat één van onze klanten hun CO2-voetafdruk in kaart bracht, merkten zij al snel een hoog gasverbruik binnen een bepaalde site. Na onderzoek bleek dat de verwarming op de site ook tijdens het weekend bleef draaien. Deze ontdekking leverde voor hen een grote kostenbesparing op”, vertelt Thoelen.  

Klimaatdoelen onveranderd 

“90 procent van onze klanten behoort niet meer tot de groep die verplicht is om een CSRD-rapport in te dienen”, begint Thoelen. “Hoewel dat een groot aantal is, merken we geen wijzigingen in duurzaamheidsmotivatie bij hen.” Dit komt volgens hem door de ‘beyond compliancy’-strategie die  Encon hanteert.  

De rapportering is weggevallen, maar de Europese klimaatdoelstelling blijft wel gelden.

Dieter Thoelen, Manager Carbon Strategy bij Encon 

“We gaan al die KPI’s niet meer analyseren en rapporteren maar de klimaatdoelen die Europa gesteld heeft, blijven nog altijd overeind. Tegen 2050 willen we nog steeds klimaatneutraal zijn.” 

Stakeholders 

“Steeds meer stakeholders verwachten transparantie bij bedrijven als het gaat over de klimaatimpact van hun activiteiten”, stelt Van den Bergh. Tot die stakeholders behoren onder andere grote klanten of leveranciers, investeerders en financiers of (toekomstige) medewerkers. Van den Bergh duidt dit met enkele voorbeelden.  

“Alle bedrijven zijn deel van de waardeketen van andere bedrijven. Bedrijven die wél onder de CSRD vallen, zullen informatie over hun emissies nodig hebben en dus aankloppen bij kleinere bedrijven voor data”, stelt hij.  

“Wie denkt dat het meten van de CO2-uitstoot ‘voor later’ is, zal snel ingehaald worden door vragen van stakeholders.”

Kenneth Van den Bergh, co-founder en CEO van Carbon+Alt+Delete

“Ook banken en investeerders integreren duurzaamheid in hun risicobeoordelingen. Hierbij is klimaatimpact een duidelijk te kwantificeren financieel risico. Ze willen weten hoe hun klanten en portfoliobedrijven presteren op het gebied van klimaat.” 

Tot slot benadrukt Van den Bergh de rol van (toekomstige werknemers). “Voor jong talent is duurzaamheid geen nice-to-have, maar een vereiste. Steeds meer professionals willen werken voor organisaties die hun impact kennen én actie ondernemen.” 

Katalysator voor groei 

Volgens Thoelen zijn duurzaamheidsinitiatieven pas echt zinvol als ze geïntegreerd worden in de bedrijfsvoering. “De geopolitieke situatie zorgt ervoor dat sommige bedrijven hun duurzaamheidsacties op pauze zetten, of hier toch als eerste op besparen. Wanneer dit ingebed zit in de bedrijfsvoering, kan je dit niet zomaar ‘on hold’ zetten. Als je inzet op het ecologische en sociale stuk, gaat dat jouw economische aspect naar boven halen en jouw bedrijf ten goede komen”, gaat hij verder.  

Ook Van den Bergh deelt deze mening. “Door de CO2-voetafdruk te meten, weten bedrijven waar ze staan en kunnen ze hun strategieën ontwikkelen om kosten te besparen, risico’s te beperken en innovatie te versnellen. Het biedt de mogelijkheid om proactief te sturen in plaats van reactief te moeten reageren op veranderende markteisen”, besluit hij.