Studenten ontwikkelen raceauto op waterstof 

Wat vorig jaar begon als een pril idee van een groep studenten van de KU Leuven groeide uit tot een professioneel ogend team met meer dan zeventig vrijwilligers.  

Het studententeam Hydro Team heeft een racewagen ontwikkeld die rijdt op waterstof, maar hun ambitie reikt nog verder. In 2030 willen ze hun auto met waterstofmotor in de strijd gooien tijdens de Garage 56-klasse race van Le Mans. Twee van die studenten, Louis Joris (verantwoordelijke mechanisch departement) en Giel Bijnens (verantwoordelijke bedrijfsrelaties), deden het verhaal van A tot Z uit de doeken in een gesprek met Ecotips. 

Prototype als leerschool 

“Het begon met een paar studenten die zich afvroegen waarom waterstof zo weinig serieus werd genomen in de autowereld,” vertelt Bijnens. “We vonden het belangrijk dat studenten die techniek leren kennen en ermee leren werken. Vanuit die gedachte hebben we ons team samengesteld.” 

Gewapend met enkel hun eigen laptops, gsm’s en een hoop enthousiasme werkte het team een concept uit. “We belden rond, stelden vragen aan experts, en leerden al doende bij over de technologie en bepaalde belangrijke designkeuzes. Pas in de laatste maanden kwam alles in een stroomversnelling: componenten kwamen binnen, ontwerpen werden concreet, en plots stond er een auto die we eigenhandig hadden gebouwd.” 

Dat eerste prototype was meteen ook een goede leerschool. “We zijn soms tegen de muur gelopen, maar dat hielp om even stil te staan en de juiste oplossingen te vinden. De stress was groot, maar de voldoening achteraf liet ons die stress snel vergeten.” 

Van acht naar zeventig 

Het originele team bestond uit acht studenten, maar dat bleek niet genoeg voor de ambitieuze uitdaging die ze zichzelf hadden opgelegd: binnen één jaar een racewagen op waterstof bouwen. Daarom gingen ze al snel op zoek naar studenten die part-time konden inspringen. “We trokken naar lessen, deelden flyers uit en hingen posters op. Op ons infomoment hoopten we dat er tien mensen kwam opdagen, dat bleken er honderd te zijn,” lacht Joris.  

“Uiteindelijk groeide het team uit tot meer dan zeventig personen met elk hun eigen motivatie, van liefde voor motorsport tot fascinatie voor waterstoftechnologie.” Zo raakte elk departement ingevuld met een interessante mix aan persoonlijkheden. 

“Het voelde aan alsof we een klein bedrijf runden, met alle verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken,” glimlacht Bijnens. “Ik denk dat we trots mogen zeggen dat we het grootste deel zelf hebben gedaan. We kregen een gebouw van KU Leuven en konden workshops volgen rond pitchen en communicatie, maar het meeste leer je door te doen.” 

Duurzaam en efficiënt 

Voor de motor kregen de studenten steun van Ford. De keuze ging tussen een 2.5 liter EcoBoost en een 3.6 liter V6 op atmosferische druk. “We kozen voor de V6, omdat die vaker wordt gebruikt in motorsport en minder complex is dan een turbomotor,” legt Bijnens uit. “Voor ons was het ook handig om de basis te leren kennen en ervaring op te doen. Later gaan we daar wel een turbo op zetten voor meer performantie.” 

Dat de motor vier jaar had stilgestaan, maakte het er niet makkelijker op. Kabels moesten vervangen worden en er moest worden achterhaald welke componenten stuk waren om ze te vervangen. Dat kon de passie van het team echter niet onderdrukken. Bijnens legt uit: “We dachten dat het een stuk moeilijker zou zijn om een motor op waterstof te laten draaien. Uiteindelijk viel dat mee, omdat er heel wat denkwerk aan vooraf gegaan is en we de nodige voorbereidingen troffen samen met onze partners.” 

“We vervingen het plastic spuitstuk door eentje uit aluminium om terugslag te vermijden. Daarnaast gebruikten we speciale bougies om te voorkomen dat de waterstof te vroeg zou ontsteken, en de vlasvezel in de panelen zorgt voor een lichter chassis.” Ook de wielbasis was een belangrijk punt. “Omdat je verschillende componenten van verschillende wagens en bedrijven gebruikt, moet de lengte van de wielbasis daarop worden aangepast. Daarom is het design enkele keren veranderd,” vertelt Joris. “Er is wel wat tijd in gekropen om te bepalen wat oké is en hoe we dat gingen aanpakken.” 

Potentiële krachtpatser 

Het team gebruikt tanks om waterstof in gasvorm tot 700 bar op te slaan. Omdat ze onder zo’n immense druk staan, werden ze grondig getest: fabrikanten laten ze vallen, steken ze in brand of schieten erop om te bewijzen dat ze veilig en lekdicht zijn.  

“We gebruiken die tank nog niet in de wagen zelf. Voor onze eigen waterstofinstallatie zijn we nog in gesprek met verschillende partners. De eerste druktesten gebeuren steeds samen met een derde partij, omdat we die veiligheid zo hoog in het vaandel dragen.”  

Qua prestaties erkent het team dat een waterstofvermogen gemiddeld 70 procent van het vermogen van een klassieke brandstofmotor haalt. Er zit toch groot potentieel in volgens Bijnens: “Met directe injectie, turbo en waterinjectie kan een waterstofmotor zelfs krachtiger worden dan een klassieke verbrandingsmotor. De uitstoot is beperkt en er komt ook minder stikstofoxide vrij als je een arm mengsel gebruikt.” 

Partnerproject 

Zonder partners zou het project onmogelijk zijn. “We hebben inmiddels zestig partners, van waterstofbedrijven tot automerken. Ford leverde de motor, Ligier hielp met het chassis, en tal van bedrijven boden componenten, 3D-printers of financiële steun aan.” Een van de reddende engelen was Domec Racing, dat een volledig chassis schonk. “Dankzij dit soort bijdragen staat de wagen nu letterlijk op zijn vier poten,” stelt Bijnens. 

“Dankzij de bijdragen van partners staat de wagen nu letterlijk op zijn vier poten.”

Giel Bijnens, verantwoordelijke bedrijfsrelaties Hydro Team

De samenwerking is wederzijds. Bedrijven krijgen toegang tot talentvolle studenten, terwijl het team kan bouwen aan zijn droom. Joris vertelt dat ze puur uit passie werken, niet voor winst. Dat zien de bedrijven ook, en het werkt aanstekelijk. 

Blik op Le Mans  

De grote droom is deelname aan Le Mans in 2030. De Garage 56-klasse is speciaal voorzien voor alternatieve aandrijvingen. “We hebben al contact met de organisatoren en weten dat we moeten aantonen dat we professioneel genoeg zijn om tussen zestig andere wagens te rijden. Dat is de lat die we onszelf opleggen,” aldus Joris. 

Tegelijk wordt er gewerkt aan een nieuwe wagen. Het huidige prototype was een eerste stap. De volgende auto moet lichter, krachtiger en aerodynamischer zijn. “Dit jaar hebben we de basis gelegd. Nu is het tijd om echt performant te worden.” 

Opvolging als alumni 

Voor de huidige lichting studenten zit het werk er bijna op, vertelt Bijnens. “We worden alumni, maar blijven betrokken bij dit project. We willen onze opvolgers begeleiden, advies geven en onze ervaring delen waar nodig. We zijn trots op wat er staat, maar toch doet het pijn om de wagen los te laten.”  

Wat begon met een idee, groeide uit tot een tastbare racewagen én een leerschool in ondernemen, techniek en samenwerking. Of zoals Bijnens het verwoordt: “We hebben keihard gewerkt, soms letterlijk slapend in de werkplaats. Maar de energie en passie in dit team maken het dat allemaal waard.” 

“Hou ons maar in de gaten, dit is pas het begin,” besluiten beide studenten voldaan.