De oceaan neemt al dertig procent van alle uitgestoten CO2 op, maar nieuwe technologieën die die capaciteit willen vergroten, stuiten op grote kenniskloven en milieurisico’s. Wetenschappers waarschuwen dat urgentie geen vrijbrief is om ongeteste technieken in te zetten.
Om de doelstellingen van het Klimaatakkoord van Parijs te halen, zoeken onderzoekers naar manieren om de CO2-concentratie in de atmosfeer te verlagen. De wereldzeeën spelen daarin al een grote rol, maar de vraag is of die rol verder uitgebreid kan worden. Wetenschappers publiceerden hun bevindingen in het wetenschappelijk tijdschrift Nature.
Drie benaderingen, één grote kenniskloof
CO2-opslag in de oceaan kan chemisch, biologisch en fysisch worden aangepakt. De chemische benadering wijzigt de samenstelling van het zeewater zodat het meer koolstof opneemt. De biologische aanpak richt zich op het stimuleren van oceaanplanten zoals mangroven, zeewier en fytoplankton. De fysische methode pompt CO2-rijk oppervlaktewater dieper in de oceaan.
Enkel het herstel van zogenoemde blue carbon-ecosystemen — mangroves, zeegrasvelden en zoutmoerassen — geldt momenteel als zowel veilig als technologisch goed gedocumenteerd. De hoeveelheid koolstof die deze systemen opslaan, blijft echter beperkt. Voor de meeste andere technieken ontbreekt wetenschappelijk bewijs over efficiëntie en veiligheid.
Milieurisico’s en sociale belangen
Hoofdauteur Victor Brun van het Ocean & Climate Platform wijst op concrete gevaren. Technieken zoals ijzerbemesting of alkalinisatie kunnen de chemische balans van oceaanmilieus verstoren. Ook het droppen van zeewier in de diepzee heeft ecologische gevolgen die op zijn best onbekend zijn. Grote delen van de oceaan worden bovendien gebruikt door inheemse volkeren en lokale gemeenschappen, wat extra afwegingen vergt.
Urgentie mag wetenschap niet omzeilen
Robert Blasiak van het Stockholm Resilience Centre benadrukt dat het gevoel van urgentie rond klimaatverandering geen reden is om nieuwe technieken zonder degelijk onderzoek in te zetten. Oceaanopslag mag bovendien geen vervanging worden voor het verminderen van broeikasgasuitstoot zelf.
lees ook
Oceaanverdrag beschermt derde van de oceanen: historisch akkoord van start
